«تاریخ مردم ایران» زرین کوب به چاپ بیست و یکم رسید

به گزارش خبرنگار لیزنا، کتاب دوجلدی «تاریخ مردم ایران» نوشته عبدالحسین زرین کوب به تازگی توسط انتشارات امیرکبیر به چاپ بیست و یکم رسیده است.

عبدالحسین زرین کوب با تالیفات و پژوهش هایی که درباره ادبیات و تاریخ ایران باستان و پس از اسلام دارد، برای کتابخوان های ایرانی نام بیگانه ای نیست. او متولد 1301 و سال 1378 درگذشت. تعدادی از آثار این نویسنده و تاریخ پژوه توسط انتشارات امیرکبیر منتشر شده و تجدیدچاپ می شوند که ازجمله آن ها می توان به «جستجو در تصوف ایران»، «دنباله جستجو در تصوف ایران»، مجموعه 2 جلدی «نقد ادبی»، «کارنامه اسلام»، «تاریخ در ترازو»، «ارزش میراث صوفیه»، «ارسطو و فن شعر»، مجموعه مقالات «نه شرقی نه غربی – انسانی»، «از کوچه رندان»، «فرار از مدرسه»، «بامداد اسلام»، «تاریخ ایران بعد از اسلام» و مجموعه دو جلدی «تاریخ مردم ایران» اشاره کرد.

«تاریخ مردم ایران» این نویسنده مروری بر تحولات ایران باستان از روزگار پیش از اسلام تا مقطعی پس از ورود اسلام به ایران است. متن کتاب از زمان اساطیر و افسانه های ایرانی آغاز می شود و ریشه تمدن آریایی و دیگر تمدن های باستانی را بررسی می کند تا به دوره هخامنشیان، سقوط ایران به دست اسکندر و پس از آن سلسله های اشکانی و ساسانی برسد. پس از ورود به اسلام نیز، مقطع پایانی بررسی زرین کوب از «تاریخ مردم ایران» به اتمام کار سلسله آل بویه می رسد.

عنوان فرعی جلد اول «تاریخ مردم ایران»، «ایران قبل از اسلام؛ کشمکش با قدرت ها» است که 10 فصل را در خود جا داده و جلد دوم نیز با 6 فصل، «از پایان ساسانیان تا پایان آل بویه؛ کشمکش با قدرت ها» نام دارد.

«دنیای اساطیر»، «افق های دور»، «نیزه های پارسی»، «اسلحه طلایی»، «آتش در کاخ»، «کشمکش میراث خوارگان»، «جنگ و گریز»، «خدنگ پهلوانی»، «میعاد با گذشته» و «وداع با دنیای باستانی» عناوین 10 فصل جلد اول کتاب هستند.

جلد دوم هم که به گفته زرین کوب، تاریخ مردم ایران را تا آستانه عصر سلجوقیان جست و جو می کند، تاریخ ایران را در قرون نخستین اسلامی، استمرار گذشته باستانی آن تصویر می کند و دربرگیرنده 6 فصل است که از این قرارند:

«افق های تازه»، «کشمکش و رستاخیز»، «از نشابور تا غزنه»، «مرده ریگ بغداد»، «در کرانه های خزر» و «از اصفهان تا بغداد».

زرین کوب این کتاب را بین فواصل سال های 1356، 63 و 67 نوشته است.

در بخشی از این کتاب می خوانیم:

بعد از قارن نواده اش، رستم بن سرخاب، خود را ملک الجبال خواند و او نیز مثل اسپهبد قارن در آغاز نسبت به سید اظهار دوستی کرد، اما در باطن با مخالفان سید ارتباط داشت. وی به سبب تلفات و خسارت هایی که در زمان جدش، قارن، به کوهستان شروین رسیده بود، به دیلمی هایی که گردش جمع شده بودند، نمی توانست بیستگانی و مواجب دهد؛ از این رو، آن ها را به راهزنی در اطراف تشویق کرد و بدینگونه در اطراف قلمروی زیدیه ناامنی هایی را سبب شد که تحمل پذیر نبود. چندی بعد اسپهبد رستم ولایت قومس را هم تسخیر کرد و با احمد بن عبدالله خجستانی که در آن ایام از جانب صفاریان امارت نیشابور داشت، دوستی گرفت و چون او کشته شد (شوال 268 ه)، با سید عقیقی که بر داعی یاغی بود، دوستی گرفت و به دنیال توقیف و قتل عقیقی وی نیز در کوهستان های اطراف متواری بود. سرانجام از داعی امان خواست و او نیز به وی اجازه داد به ولایت خود بازگردد، عنوان سابق را حفظ کند، خراج و صدقات ولایت را بپردازد و سپاهی هم برای خود نگه ندارد.

چاپ بیست و یکم این کتاب با مجموع 890 صفحه، شمارگان هزار نسخه و قیمت 3 میلیون و 150 هزار تومان عرضه شده است.