بانوی نور افشان اقلیم قصه ها

(لیزنا: گاهی دور/ گاهی نزدیک 412): نرجس زارعی کردشولی، دانشجوی کارشناسی امورتربیتی دانشگاه فرهنگیان پردیس حضرت معصومه (س) قم :  به تصویر چشمان استادی خیره گشتم که این روز را به نام ایشان نام نهاده‌­اند.

 راستش ، برای نخستین بار بود که با مکتب ایشان آشنا می­‌شدم.

آن هم به معرفی استاد گرانقدر ، دکتر مهدی محمدی.

اکنون می­نویسم ، به نام چشم­هایی که سال­ها حرف­های نهفتۀ بسیاری درونشان نهان گشته است.

کسی چه می­ داند ، شاید هم آکنده از درد­هایی که دل سپرده به کودکان است.

حال پای مکتبی نشسته­­ ام که شمع آن خاموش شده است اما فانوس­ های بیکرانی را ، روشنایی بخشیده .

به یاد استادی که سال­ها در واژه ­های کودکانه­‌اش زیست.

ای بانویی که قصه­ های اعجاب انگیز و تخیل بار کودکی را به جهان آفرینش راه بخشیدی

چقدر دردناک است ، پای به مکتبی نهادن که آموزگارش سال­ها پیش رحیل آرمیدن را رخت بسته است.

استاد افسونگر بیان

افسانه­ های پر نقش و نگارتان را که می­خوانم ، پرواز می­کنم در دل رؤیاهای کودکی

چقدر بی­رحمانه شیرین جان خسته‌­ام را ، روح می­‌بخشید .

راست می­‌گفتند : « ماهی را هروقت از آب بگیری تازه ­است  ».

همانند منی که با عطش آموختن به چشمۀ گوارای دانش شما رسیده‌­ام .

بانو قزل ایاغ شما نه تنها معمار جهان کودکان بودید

بلکه

عشق را ، وظیفه را و این تعهد سنگین آینده را به بهترین شکل ممکن برایمان معنا کردید .

­­­­­­­­­­­­­«دل سپرده به کودکان » تنها یک عنوان نیست ، فریادی است از دل مهری بیکران و دغدغه ­هایی شگرف.

استاد اندیشناک، نگاهتان برای ما آموزگاران آینده قابی است ماندگار برای شروعی شادی‌­آفرین و هدفمند.

آری استاد حق با شماست «کودک صفحۀ سفیدی نیست که هرچه بخواهیم برآن بنویسم».

زیرا نقش ما فانوسی­ است درمسیری تاریک

بدانید که روح بلندتان همواره در گسترۀ ابدیت

 چراغ راه کودکان این سرزمین است.

هر واژه از ذهن نگرانتان بذری است بر شکوفایی نگاهی نو و اندیشه­ ای عمیق .

شما به ما آموختید که چگونه در تار و پود واژگان جهانی ببافیم سرشار از اندیشه

و چگونه نسلی را آیین بیاموزیم به تمنای دانایی .

ای استاد فریبای کلام

ای بیان مهر افشان رؤیا

ای ایزد­ ­­مهر و دانش

چونان اختر تابانی در شبستان ادبیات این دیار

فروغ هدایتت همواره راهنمای راهمان خواهد بود .

روح آسمانی­ات آرام و قرین نور باد .